Με κεντρικό ερώτημα «τι χρειάζεται για να μη φεύγουν οι άνθρωποί της;», αναλύει τη μετάβαση της πόλης από την εποχή των υποσχέσεων στην εποχή της υλοποίησης

Τα βασικά σημεία που αναδεικνύονται είναι:

Από τις Μακέτες στην Πραγματικότητα: Έργα όπως το Μετρό, το Flyover και το Thess Intec δεν είναι πλέον υποσχέσεις αλλά δρομολογημένη πραγματικότητα. Ωστόσο, οι υποδομές αποτελούν μόνο το πλαίσιο και όχι τον τελικό σκοπό.

Πόλη που «Κρατά» τους Ανθρώπους της: Το πραγματικό μέτρο επιτυχίας για τη Θεσσαλονίκη είναι αν μπορεί να εμπνεύσει τον 18χρονο να μείνει, τον οικογενειάρχη να χτίσει το μέλλον του και τον ηλικιωμένο να ζει με αυτονομία και αξιοπρέπεια.

Επιχειρηματικότητα της Αξίας: Η πόλη καλείται να περάσει από ένα μοντέλο επιβίωσης σε ένα μοντέλο «επιχειρηματικότητας της αξίας». Οι επιχειρήσεις που επενδύουν στο ανθρώπινο δυναμικό και την καινοτομία δημιουργούν κοινωνική συνοχή και σταθερότητα.

Σύνδεση Καινοτομίας και Κοινωνίας: Το Thess Intec και τα πανεπιστήμια πρέπει να λειτουργήσουν ως ένα ζωντανό οικοσύστημα που συνδέεται με τις startups και τους νέους επιστήμονες, δίνοντάς τους λόγο να ονειρευτούν στην πόλη τους.

Η Πρόκληση του Momentum: Η Θεσσαλονίκη διαθέτει σήμερα τη δυναμική (momentum) που της έλειπε για χρόνια. Η μεγάλη πρόκληση είναι να τολμήσει τη μετάβαση από μια «πόλη υποδομών» σε μια «πόλη ανθρώπων».

«Το στοίχημα δεν είναι να πούμε ότι “κάναμε πολλά”. Είναι να μπορεί ο νέος να πει “μένω”, ο οικογενειάρχης να πει “χτίζω εδώ”, ο ηλικιωμένος να πει “ζω με αξιοπρέπεια”.»