Η πρώτη φορά που έμαθα για το διαβήτη πραγματικά, ήταν όταν η κολλητή μου μια μέρα με πήρε τηλέφωνο και μου είπε «έλα από το σπίτι έχω κάτι να σου πω». Ήμασταν 20 χρονών. Είχε μόλις ανακαλύψει ότι έχει διαβήτη τύπου 1. Κάναμε λίγη αμήχανη πλάκα και έπειτα μου εξήγησε ότι έχει πολύ διάβασμα αλλά θα είναι καλά! Το ταξίδι της με το διαβήτη δεν ήταν πάντα εύκολο. Μετρούσε, υπολόγιζε μονάδες, υδατάνθρακες, τι έπινε, τι έτρωγε, πόσο κουραζόταν, τις υπογλυκαιμίες, τον φόβο. Όπως μου εξηγούσε «Υπάρχουν φάσεις που σε εκνευρίζει, το χάνεις, το ξαναβρίσκεις, κάνεις σαν να μην υπάρχει, σε εξουθενώνει. Αλλά είναι η ζωή σου και ζεις με αυτό.». Η φίλη μου έκανε παιδιά, έβαλε αισθητήρα, έβαλε αντλία και ζει με τον διαβήτη της. Μάλιστα δεν ήταν λίγες φορές που σε κάποιες φωτογραφίες που ανεβάζαμε στα social media, φαινόταν η αντλία της και λαμβάναμε μηνύματα γονιών που μας έστελναν να μας πούνε πόσο ανακουφισμένοι νιώθουν που υπάρχουν νέες κοπέλες που δεν κρύβουν τις αντλίες καθώς τα παιδιά τους ντρεπόταν να φορέσουν τις δικές τους. Μέσα από τον τρόπο που το διαχειρίζεται κατάλαβα πόσο λίγη γνώση έχουμε ως κοινωνία πάνω στο θέμα του διαβήτη. Πόσες φορές τρομάζουμε γιατί δεν γνωρίζουμε ή βγάζουμε συμπεράσματα χωρίς πραγματικά να κατανοούμε. Άρχισα να παρατηρώ γύρω μου και είδα πόσοι πολλοί είναι τελικά οι άνθρωποι που ζούνε με διαβήτη. Ως απλή παρατηρητής το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι δεν δίνουμε στους ανθρώπους που ζουν με διαβήτη την αναγνώριση ότι αυτό που διαχειρίζονται είναι «πολύ». Ότι το κάνουν να φαίνεται εύκολο. Ότι κάθε απόφαση τους αφορά δεκάδες άλλα πράγματα που όλοι εμείς θεωρούμε δεδομένα. Και αυτό μπορεί να είναι εξουθενωτικό! Για τους ίδιους, για τα παιδιά που ζουν με αυτόν αλλά και για τους φροντιστές ή γονείς τους. Σήμερα λοιπόν είναι μια καλή ευκαιρία να μιλήσουμε, να συζητήσουμε και να σπάσουμε το στίγμα γύρω από το διαβήτη! Ας το κάνουμε λοιπόν!